Telsiz Sinyallerini Aya Çarpıtıp Geri Döndürmenin Çılgınlığı

Amatör telsizciliğin en ekstrem, en teknik ve şüphesiz en heyecan verici dallarından biri EME, nam-ı diğer "Ay'dan Sektirme" (Moonbounce) haberleşmesidir. Dünyadaki iki telsizci birbirini doğrudan duyamadığında veya iyonosfer yansıması (propagasyon) olmadığında, sinyallerini gökyüzündeki devasa doğal uydumuz Ay'a çarptırıp yansıtarak iletişim kurarlar. Ortalama 760.000 kilometrelik bu gidiş-dönüş yolculuğu, telsiz operatörlerinin sınırlarını sonuna kadar zorlar.

İletişim için Ay'ı kullanmanın en büyük zorluğu muazzam sinyal kaybıdır (Path Loss). Ay'ın yüzeyi aslında çok kötü bir radyo yansıtıcısıdır; giden sinyalin büyük bir kısmı uzaya dağılır veya emilir. Telsizciler bu engeli aşmak için inanılmaz boyutlarda (genellikle faz dizili 4 veya 8 adet yagi) anten grupları ve ülkelerinin izin verdiği maksimum yasal çıkış gücünü (bazen 1000 Watt ve üzeri) sağlayan tüplü doğrusal güçlendiriciler (amplifikatörler) kullanırlar.

Birçok telsizci EME yaparken, "Keşke Ay biraz daha parlak ve düz bir radyo aynası olsaydı" diye espri yapar. Sinyaller Ay'dan sekip gelirken kendi eko ve gecikmelerini de beraberinde getirir. Gönderdiğiniz mors sinyalinin veya sesinizin saniyeler sonra cızırtılı ve zayıf bir yankı (echo) olarak kendi kulaklığınızda duyulması, tüyler ürpertici ve kozmik bir histir.

Eskiden sadece devasa çanak antenlere sahip zengin amatör kulüplerin tekelinde olan EME haberleşmesi, günümüzde FT8 veya JT65 gibi zayıf sinyal dijital modları sayesinde çok daha ulaşılabilir olmuştur. Doğru zamanlamayla, iyi bir bilgisayar yazılımı ve tek bir güçlü yagi anten kullanılarak bile Ay üzerinden iletişim kurmak hayal olmaktan çıkmıştır. Ay'a kendi sesinizi gönderip evrendeki bu muazzam geometriyle başkalarına ulaşmak, amatör telsizciliğin en saf mühendislik zaferlerinden biridir.