Amatör telsizcilik aslında sadece bir cihazın başına geçip konuşmak değildir. Bu hobi; teknik bilgi, disiplin, sabır, saygı, dayanışma ve en önemlisi gönüllülük ruhu gerektirir. Dünyanın birçok ülkesinde amatör telsizcilik; afet haberleşmesinden teknik eğitime, gençlerin teknolojiye yönlendirilmesinden uluslararası dostluklara kadar çok önemli bir yere sahiptir. Ne yazık ki ülkemizde ise son yıllarda bu güzel hobinin özü yavaş yavaş zarar görmeye başlamıştır.
Eskiden amatör telsiz ortamlarında bilgi paylaşımı ön plandaydı. Yeni başlayan bir operatör soru sorduğunda küçümsenmez, desteklenirdi. Bir cihaz programlamayı bilmeyen kişiye saatlerce yardımcı olunur, anten kurmak isteyen birinin kapısı çalınırdı. İnsanlar frekanslarda birbirine çağrı işaretiyle değil, samimiyetle yaklaşırdı. Şimdi ise birçok yerde bilgi paylaşımının yerini ego savaşları, gruplaşmalar ve "bizden misin değil misin" anlayışı aldı.
Özellikle bazı dernek ve topluluklarda amatör telsizcilik; teknik gelişimden çok yönetim savaşlarına dönüşmüş durumda. İnsanlar proje üretmek istediğinde destek görmek yerine engelleniyor. Yeni fikir sunan kişiler teşvik edilmek yerine susturuluyor. Sosyal medya üzerinden sürekli aynı isimlerin ön plana çıkarıldığı, gerçek emek veren insanların ise görmezden gelindiği bir ortam oluşmuş durumda.
TRAC gibi yıllardır bu camianın içinde olan yapıların temel amacı aslında çok nettir: amatör telsizciliği geliştirmek, afet ve acil durum haberleşmesini güçlendirmek, eğitim faaliyetleri yürütmek ve yeni operatörler yetiştirmek. Fakat bugün birçok amatör telsizci şu soruyu sormaya başladı:
"Gerçekten sahada ne kadar aktif çalışma yapılıyor?"
Çünkü artık insanlar sadece afiş paylaşımı görmek istemiyor. Gerçek saha eğitimi, teknik uygulama, röle çalışmaları, APRS sistemleri, dijital haberleşme eğitimleri, HF operasyonları, acil durum senaryoları ve gençlere yönelik teknik projeler görmek istiyor. Ancak çoğu yerde bunların yerine uzun uzun protokol fotoğrafları, gereksiz makam gösterileri ve birbirini öven paylaşımlar ön plana çıkıyor.
En büyük sorunlardan biri de eleştiriye karşı tahammülsüzlük. Bir kişi eksik bir noktayı dile getirdiğinde hemen "muhalif", "sorun çıkaran" ya da "bölücü" ilan ediliyor. Oysa eleştiri olmayan yerde gelişim olmaz. Sürekli aynı insanların aynı koltuklarda oturduğu, farklı fikirlere kapalı yapıların gelişmesi mümkün değildir.
Belki de bu yüzden son dönemde farklı isimlerle yeni amatör telsiz dernekleri ve grupları kuruluyor. Çünkü insanlar artık sadece isim ve tabela görmek istemiyor. Gerçekten çalışan, sahaya inen, eğitim veren, teknik bilgi paylaşan ve amatör ruhu yaşatan oluşumlar arıyor. İnsanlar aidiyet hissetmek istiyor. Fakat bazı yapılar ne yazık ki bunu sağlayamıyor.
Bir diğer dikkat çeken konu ise üyelik süreçleri. Ne yazık ki bazı topluluklarda üyelik süreçleri bile amatör telsiz ruhuna yakışmayan bir hale gelmiş durumda. İnsanlar başvuru yapıyor, haftalarca geri dönüş alamıyor. Kimisi anlamsız prosedürlerle uğraştırılıyor, kimisi ise sadece belirli çevrelerden olmadığı için dışarıda bırakılıyor hissine kapılıyor. Oysa amatör telsizcilik kapalı bir zümrenin alanı değildir. Bu hobi; öğrenmek isteyen, kendini geliştirmek isteyen ve iletişime gönül veren herkes için açık olmalıdır.
Daha da üzücü olan ise bazı insanların amatör telsizciliği kişisel güç alanı gibi görmeye başlamasıdır. Frekanslar üzerinden üstünlük kurmaya çalışanlar, çağrı işaretini bir ego yarışına dönüştürenler ve bilgi paylaşmak yerine insan küçümseyen tavırlar sergileyenler bu hobinin ruhuna zarar vermektedir.
Halbuki amatör telsizcilik; afet anında çöken iletişimi ayağa kaldırabilmek demektir. Elektriklerin kesildiği, telefonların sustuğu anlarda bile haberleşmeyi sürdürebilmektir. Anten kurmak, frekans öğrenmek, Q kodlarını bilmek, dijital sistemleri çözmek ve gerektiğinde hiçbir karşılık beklemeden insanlara destek olmaktır.
Bugün insanlar sessizce uzaklaşıyorsa, gençler amatör telsizciliğe ilgi duyduğu halde ortamdan soğuyorsa, yeni operatörler kendini yalnız hissediyorsa bunun sebebini dışarıda değil içeride aramak gerekir.
Çünkü amatör telsizcilik; ego değil emek işidir.
Gösteriş değil gönüllülük işidir.
Sadece konuşmak değil, gerçekten iletişim kurabilmektir.
Ve unutulmamalıdır ki frekanslarda en güçlü sinyal; samimiyet, bilgi paylaşımı ve birliktir.
Eskiden amatör telsiz ortamlarında bilgi paylaşımı ön plandaydı. Yeni başlayan bir operatör soru sorduğunda küçümsenmez, desteklenirdi. Bir cihaz programlamayı bilmeyen kişiye saatlerce yardımcı olunur, anten kurmak isteyen birinin kapısı çalınırdı. İnsanlar frekanslarda birbirine çağrı işaretiyle değil, samimiyetle yaklaşırdı. Şimdi ise birçok yerde bilgi paylaşımının yerini ego savaşları, gruplaşmalar ve "bizden misin değil misin" anlayışı aldı.
Özellikle bazı dernek ve topluluklarda amatör telsizcilik; teknik gelişimden çok yönetim savaşlarına dönüşmüş durumda. İnsanlar proje üretmek istediğinde destek görmek yerine engelleniyor. Yeni fikir sunan kişiler teşvik edilmek yerine susturuluyor. Sosyal medya üzerinden sürekli aynı isimlerin ön plana çıkarıldığı, gerçek emek veren insanların ise görmezden gelindiği bir ortam oluşmuş durumda.
TRAC gibi yıllardır bu camianın içinde olan yapıların temel amacı aslında çok nettir: amatör telsizciliği geliştirmek, afet ve acil durum haberleşmesini güçlendirmek, eğitim faaliyetleri yürütmek ve yeni operatörler yetiştirmek. Fakat bugün birçok amatör telsizci şu soruyu sormaya başladı:
"Gerçekten sahada ne kadar aktif çalışma yapılıyor?"
Çünkü artık insanlar sadece afiş paylaşımı görmek istemiyor. Gerçek saha eğitimi, teknik uygulama, röle çalışmaları, APRS sistemleri, dijital haberleşme eğitimleri, HF operasyonları, acil durum senaryoları ve gençlere yönelik teknik projeler görmek istiyor. Ancak çoğu yerde bunların yerine uzun uzun protokol fotoğrafları, gereksiz makam gösterileri ve birbirini öven paylaşımlar ön plana çıkıyor.
En büyük sorunlardan biri de eleştiriye karşı tahammülsüzlük. Bir kişi eksik bir noktayı dile getirdiğinde hemen "muhalif", "sorun çıkaran" ya da "bölücü" ilan ediliyor. Oysa eleştiri olmayan yerde gelişim olmaz. Sürekli aynı insanların aynı koltuklarda oturduğu, farklı fikirlere kapalı yapıların gelişmesi mümkün değildir.
Belki de bu yüzden son dönemde farklı isimlerle yeni amatör telsiz dernekleri ve grupları kuruluyor. Çünkü insanlar artık sadece isim ve tabela görmek istemiyor. Gerçekten çalışan, sahaya inen, eğitim veren, teknik bilgi paylaşan ve amatör ruhu yaşatan oluşumlar arıyor. İnsanlar aidiyet hissetmek istiyor. Fakat bazı yapılar ne yazık ki bunu sağlayamıyor.
Bir diğer dikkat çeken konu ise üyelik süreçleri. Ne yazık ki bazı topluluklarda üyelik süreçleri bile amatör telsiz ruhuna yakışmayan bir hale gelmiş durumda. İnsanlar başvuru yapıyor, haftalarca geri dönüş alamıyor. Kimisi anlamsız prosedürlerle uğraştırılıyor, kimisi ise sadece belirli çevrelerden olmadığı için dışarıda bırakılıyor hissine kapılıyor. Oysa amatör telsizcilik kapalı bir zümrenin alanı değildir. Bu hobi; öğrenmek isteyen, kendini geliştirmek isteyen ve iletişime gönül veren herkes için açık olmalıdır.
Daha da üzücü olan ise bazı insanların amatör telsizciliği kişisel güç alanı gibi görmeye başlamasıdır. Frekanslar üzerinden üstünlük kurmaya çalışanlar, çağrı işaretini bir ego yarışına dönüştürenler ve bilgi paylaşmak yerine insan küçümseyen tavırlar sergileyenler bu hobinin ruhuna zarar vermektedir.
Halbuki amatör telsizcilik; afet anında çöken iletişimi ayağa kaldırabilmek demektir. Elektriklerin kesildiği, telefonların sustuğu anlarda bile haberleşmeyi sürdürebilmektir. Anten kurmak, frekans öğrenmek, Q kodlarını bilmek, dijital sistemleri çözmek ve gerektiğinde hiçbir karşılık beklemeden insanlara destek olmaktır.
Bugün insanlar sessizce uzaklaşıyorsa, gençler amatör telsizciliğe ilgi duyduğu halde ortamdan soğuyorsa, yeni operatörler kendini yalnız hissediyorsa bunun sebebini dışarıda değil içeride aramak gerekir.
Çünkü amatör telsizcilik; ego değil emek işidir.
Gösteriş değil gönüllülük işidir.
Sadece konuşmak değil, gerçekten iletişim kurabilmektir.
Ve unutulmamalıdır ki frekanslarda en güçlü sinyal; samimiyet, bilgi paylaşımı ve birliktir.
